My liefste man,
Ons lewe saam was nie altyd maanskyn en rose nie, maar deur alles heen het ons liefde vir mekaar ons gedra — vir 59 jaar, 7 maande en 8 dae.
Ek was jou Pop, en so sal ek altyd ons liefde onthou. ’n Liefde wat deur vreugde en hartseer, deur goeie en moeilike tye, sterker geword het.
Jy was ’n versorger van jou gesin. Jy het altyd omgegee, beskerm en gegee. En in die laaste tree van jou lewe het jou gesin die voorreg gehad om jou te versorg en by jou te wees. Vir my was dit ’n groot voorreg om jou deur dik en dun by te staan, my man.
Jy was liefdevol, goedhartig en baie speels. ’n Grappie was dikwels vir jou beter as om die werklikheid te ernstig te sien, want jou gees was speels en jy het geweet hoe om ’n glimlag op ons gesigte te bring.
Jy het jou kinders met baie liefde grootgemaak, maar tog met ’n ferm hand wanneer dit nodig was. Jy het hulle geleer, beskerm en gevorm tot die mense wat hulle vandag is.
Nou is jou plekkie hier langs my leeg. Die stilte voel groot en my hart verlang na jou. Daar is soveel dinge wat ek nog met jou sou wou deel, soveel woorde wat ek nog wou sê.
Maar ek hou vas aan die liefde wat ons gedeel het — ’n liefde wat deur 59 jaar, 7 maande en 8 dae alles oorwin het.
Slaap nou sag, my liefste. Jy hoef nie meer te sorg of te veg nie. Rus in vrede.
En weet net: eendag sal ek weer aan jou sy wees.
Tot daardie dag dra ek jou in my hart, soos ek jou al die jare in my lewe gedra het.